خوب خيلی از دوستام وبلاگاشونو بستن
خيلياشونم تصميم دارن ببندن
نميدونم ديگه يجورايی دلم اينجا نيستش که بنويسم
خوشحالم که به خيلی از چيزايی که ميخواستم تا حد زيادی رسيدم
يکيش اين بود که بتونم مستقل بشم و الان چند وقتيه که شروع به کار کردم
که فکر ميکنم از اولين قدمای مستقل شدنه
يکی ديگه از چيزاييم که آرزوم بود اين بود که عاشق نشم
الان دوستای خيلی خوبی چه تو نت چه بيرون نت دارم چه پسر چه دختر
يه دوستی ساده با احساسی معمولی...فراتر از اينم باهاشون نميرم
به نظرم ارزش نداره تا زمانی که از همه لحاظ از طرف مطمئن نشدی
بخوای فراتر از دوست معمولی باشی...چون  خيليا فقط يه دوست خوبن
امّا سر مسائل جديتر اون چيزی که بودن نيستن!!!
در نتيجه يه دوست خوبو از دست ميدی جدای ضربه اي که ميخوری
خلاصه اينکه زندگی ميتونه خيلی خوشگلو قشنگ باشه اگه يکم دقت کنی
الان کلی همکلاسی های خوب خوب دارم از همه جای دنيا
همشون خوبن جز يکيشون که شديدا لج منو در ميآره
و اينجوريه که وقتی از همه چی راضی باشی ميتونی کم کم بری روبه اون چيزی که ميخوای
که برای هرکس يچيزه
آخر هم اينکه بدی خوبی چيزی از من ديديدن حلال کنين
همتونو خيلی دوست دارم...يعنی فکر کنم همرو دوست دارم تو دنيا جز 2 نفر
يکيش همکلاسيمه که گفتم اون يکی هم يه بنده ی خدا که يه زمانی دوست خوبم بود
امّا بد کرد...خيلی بد!!!منم واگذارش کردم به خدا که خودش بهترين قاضيه
 بهتون سر ميزنما امّا دلم واسه همتون تنگ ميشه...اينجارو نميبندم ميزارم که باشه
کلی برام خاطرست،شايد يه روز بازم اومدم توش بنويسم
شايد اون موقع که دقيقاً همونی شده بودم که ميخوام....يا حق

19 سال گذشت....چه تلخ چه شيرين با کلی خاطره و تجربه تموم شد

18 سالگيم زياد خوب نبود يکی از بدترين خاطرات زندگيم تو اون سن بود

هیچ جز حسرت نباشد کار من
بخت بد بیگانه ای شد یار من
بی گنه زنجیر بر پایم زدند
وای از این زندان محنت بار من
وای از این چشمی که می کاود نهان
روز و شب در چشم من راز مرا
گوش بر در مینهد تا بشنود
شاید آن گمگشته آواز مرا
گاه می پرسد که اندوهت ز چیست
فکرت آخر از چه رو آشفته است
بی سبب پنهان مکن این راز را
درد گنگی در نگاهت خفته است
گاه می نالد به نزد دیگران
کو دگر آن دختر دیروز نیست
آه آن خندان لب شاداب من
این زن افسرده مرموز نیست
گاه میکوشد که با جادوی عشق
ره به قلبم برده افسونم کند
گاه می خواهد که با فریاد خشم
زین حصار راز بیرونم کند
گاه میگوید که : کو ‚ آخر چه شد
آن نگاه مست و افسونکار تو ؟
دیگر آن لبخند شادی بخش و گرم
نیست پیدا بر لب تبدار تو
من پریشان دیده می دوزم بر او
بی صدا نالم که : اینست آنچه هست
خود نمیدانم که اندوهم ز چیست
زیر لب گویم : چه خوش رفتم ز دست
همزبانی نیست تا برگویمش
راز این اندوه وحشتبار خویش
بیگمان هرگز کسی چون من نکرد
خویشتن را مایه آزار خویش
از منست این غم که بر جان منست
دیگر این خود کرده را تدبیر نیست
پای در زنجیر می نالم که هیچ
الفتم با حلقه زنجیر نیست
آه اینست آنچه می جستی به شوق
راز من راز نی دیوانه خو
راز موجودی که در فکرش نبود
ذره ای سودای نام و آبرو
راز موجودی که دیگر هیچ نیست
جز وجودی نفرت آور بهر تو
آه نیست آنچه رنجم میدهد
ورنه کی ترسم ز خشم و قهر تو

فروغ فرخزاد